مغزِ سنگ را
پنبهِ گوش کنم
گوش کنم به گوشهای
در داستانِ فسیل
در داستانِ فسیل
ماهیانِ باستان را تازه به تازه
بگیرم نشان دهم
به عکسِ نوِ ماه
در قابِ لرزان در سراسرِ بیابان
کوه برقصد
وقتی نکنم نگاه
به هر چه پرداختم پر باختم مگر به پرواز پر ساختم از رویا بال زدم پریدم از خواب @sharangestaan
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر