در حضرت شم

در حضرت شم ز غیر سی‌ شویم چشم
بر هم ننهد به دام‌اش آهویم چشم
من خیره به غنچه‌ام که شمسی‌ گوید
صد بوس خفن بگیر و من گویم چشم

این شکلک نقاب

این شکلک نقابی که در نقاب‌ است است
عکس سریعِ قابی‌ که توی قاب است است
آب و کف مجاز است و جز توهم نیست
روحوضیِ حبابی که بر سراب است است

من آب سرد وادی دلفارد خورده ام

من آب سرد وادی دلفارد خورده ام

بس سنگ آسیا نموده همی‌ آرد خورده ام

صد گاو چاق خورده‌ام و نعره می‌‌کشد

شیری گرسنه در شکم کارد خورده ام

نی‌ می‌‌زنم از نی‌‌ام زنی‌ می‌‌روید

نی‌ می‌‌زنم از نی‌‌ام زنی‌ می‌‌روید

با ابرو و لب اشاره‌ای می‌‌گوید

نی‌ می‌‌زنم و زنی‌ گل نی‌ در دست

آینده ی رفته ی مرا می‌‌بوید

یک چارپا : گویند که شعر....

گویند که شعر سر به سر سرّ گویم

سر در هپروت، ورد مسکر گویم

عین و دالی ز شعر و وردم بردار

بینی‌ به عیان که من شر و ور گویم 

یک چهارپا

موری کهن‌ام سوار پیلی کورم

آینده‌ای از گذشته‌ای بس دورم

هم‌ وزن زمان اگر چه دانش دارم

از گفتن دانه‌ای از آن معذورم

یک چار‌پا : ای خفن، عرفان اصلی‌....

ای خفن، عرفان اصلی‌ شهوت است
جلوت خلق ازدحام خلوت است
نیست خودباز آلت دست کسی‌
دست کثرت مست جلق وحدت است

امید از این...

امید از این دو تحفه باید برید از بیخ

آن ایست‌گوی شامخ این ایستگاه پرمیخ

در جا زنیم تا چند با شیخ و با مهندس

آن واعظ لگام است این ترمزا‌لتواریخ

ای شیعه

ای شیعه شرنگ اهل ژیندوس بود

بیگانه ز آخ و اوخ و افسوس بود

آتش به درخت خشک ناموس بود

برق نظرش اجاق ققنوس بود