به پروانه مقام
با پای خود به پایان نرسم
چندی بدوم با پاهای پایان
میانِ دویدن بچمم
به سطحِ جاذبهِ غبار
آغازِ بی پا
نشئهِ نقشهِ پروانه
بله! بله! بله!
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
-
الان، دوستی، محسن شمس، ویدئویی برایم فرستاد، با چند خط تلخ، مبهوت. دیدم و تنام سیخزار شاخ شد. لینک آن را پایین همین نوشته میگذارم. رف... -
دیو شدم دیو که دیوانه نگردم رودِ دد و دیوچه را خانه نگردم خیره شدم خیره که آیینه ببیند چهرهِ بیگانه و باگانه نگردم محو شدم محوِ تو و بو... -
هاها هاها ها ها....پس تو از آن خوشگلباتربیتها هستیای بی خبربانو! ای عزیزک من! چرا نعمت روانپالای فحش را بر خودت حرام کرده ای...
چندی بدوم ...
پاسخ دادنحذفهیچ سخنی قادر نیست میزان سپاس مرا بابت شعر منتقل کند به ناچار به تشکری ساده بسنده می کنم .
ممنونم
ای انساناز! از همان روزهای غمگساری شما با من در مرگِ مادرم، که شگفتترین روزهای مصیبت در زندگی-ام بودند دانستم که با انسانِ ناز و درست و درمانی سر و کار دارم! قدرِ محبتهای بی دریغ و انسانیتِ آرام و بخشایندهات را میدانمای پروانهِ والا مقام!
پاسخ دادنحذفهمدردی و غمگساری ،کوچکترین کاری ست که یک نفردر لحظات سختی نسبت به دوستش انجام میدهد و قدردانی اولین کاری ست که انسانها بزرگ یاد میگیرند و کوچک های همیشه پست مانده ، هرگز یاد نمیگیرند .
پاسخ دادنحذفبزرگید که برای کارِ ِ کوچک من،این چنین باشکوه قدردانی می کنید .
باز هم سپاس.
بخشایندگی و مهربانی و استعداد والای دوستی کارهای کوچکی نیستندای پروانهجان!
پاسخ دادنحذفبه فدای تو و مرامات!