شب وحشرنگ: ژنده+شعرخوانی پرزیدنت حسین شرنگ-بخش دوم

شب وحشرنگ: شعرخوانی ابن زهراسلطان و پسر بی بل - بخش نخست

دریچه‌یا

دریا
دریچه‌یا
یا دروازه

یکی‌ می‌‌خزد
یکی‌ می‌‌پرد
یکی‌ می‌‌گشاید
توی خود از خود
خود را
با ماهیچه‌های موّاج
لغزان در سراسر‌خود
می‌ تپد
می‌ کشد
می‌ درخشد
واژه
جیغ
آینه
سایه‌یِ گنگ
آغوشِ کر
خوابِ کور

چرا نخارد زبان
در بسترِ ژرف

چه پاره‌ها

به راضیه رضوی‌نیا


چه پاره‌ها که به گلو خورد
چه موها که بر صدا داشت
چه مویه‌ها که از سر رست
 چه زخم‌ها که شایع
چه بغض‌ها که شیعه
چه قفس‌های بالداری
چه علائمی تعجباتی
چه چهچهه‌های چاه‌درچاهی

پرندگانِ جرمِ زیبا
میله‌های استخوان شکستند
بر تکیده‌ی پر نشستند
با خیال‌های به هم سا
در گلو‌های گرگرفته
بسته‌ی فضا گشودند
دسته‌ی صدا پریدند

صدای ترک در ک

 به ایرج رحمانی


صدای ترک در ک
پژواک ترک در کو
تکرار پژواک ترک‌ها در کوه
آوار ِدریای گرفتار وپودِ ِ سنگ
 ازخوابِ قیامت

بپا ‌ای

بپا ‌ای یکِ مردنی

آمد پنجِ پهن

تیره‌برق بر الفِ صحرا زد

حالا سرت

تن‌ ات

آنتنِ خیمه‌ی پارازیت

فاگوسیتِ ستونِ پنجم

دمیده‌ای دمیده‌ای

دمیده‌ای

دمیده‌ای

در قلمرو طلوع خود

دمِ بزرگ را دیده‌ای

در دمِ بزرگ

به آهنگِ روزِ بی‌ کران

چمیده‌ای

چمیده‌ای

به باغِ بی‌ غروب رفته‌ای

از شاخه‌های بی‌ شمار

با سر‌انگشت‌های روشن‌ات

بوی شکوفه‌های سپید را چیده‌ای

نام‌های بسیارِ خود را

از دهان شکوفه‌های سپید

شنیده‌ای

شنیده‌ای

به میوه‌های شگفتِ خود

میوه‌های نابِ خود

رسیده‌ای

رسیده‌ای